เค้าว่ากันว่า "เวลาที่เรารักใครสักคนเราจะรู้สึกเหมือนเราตัวเล็กเหลือเกิน และเมื่อไหร่ที่มีคนรักเราเราจะรู้สึกว่าเราช่างยิ่งใหญ่เหลือเกินเช่นกัน" ถ้ามันเป็นอย่างนั้นตอนนี้ตัวจอยคงโตพอดีกับโลกนะ เพราะมีทั้งคนที่เรารักและรักเราแบบนี้..มันดีนะ โลกใบนี้จะได้ไม่ใหญ่เกินจนเราคิดว่าเราเอื้อมไม่ถึง..

เคยเหงากันบ้างมั้ย? คงไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า ไม่เคยรู้สึกเหงา ไม่เคยโดดเดี่ยว ไม่เคยอยู่คนเดียว..เพราะฉะนั้น เราทุกคนเคยเหงา แต่ว่า..ทำไมนะ เราถึงเหงา? เพราะเราไม่มีใครงั้นเหรอ? หรือเพราะบรรยากาศ? เคยตอบคำถามในใจตัวเองกันบ้างมั้ยคะ

"ความเหงา" บางที..อาจไม่ใช่เพราะว่าเราไม่มีใครเสมอไปหรอก แต่เราอาจจะกำลังคิดถึงแค่สิ่งๆเดียว หรือกำลังรอสิ่งที่คาดหวังอยู่ละมั้ง (ตามที่จอยตอบใจตัวเองได้นะ)  อาจจะใจจดใจจ่อกับสิ่งที่เฝ้ารอมากเกินไป ไม่ทันได้หลับตาและเปิดใจ มองสิ่งรอบตัว มองคนรอบข้าง เลยเหมือนกับว่าโลกใบนี้เงียบเหงา กว้างใหญ่.. เลยพยายามเตือนตัวเองไว้ว่า  

"ในระหว่างที่เรากำลังคิดถึงใครสักคน เค้าคนนั้นก็อาจจะคิดถึงเราอยู่เหมือนกัน หรือ ในระหว่างที่เรากำลังคิดถึงใครสักคนนึง แต่ยังมีอีกหลายๆคนที่คิดถึงเราอยู่เช่นกัน ความรักมีอยู่รอบๆตัวเรา" เตือนและหวังไว้เช่นกันนั้นเสมอ

เลยอยากจะบอกกับทุกๆคนว่า "หากคุณกำลังเหงา จงหลับตาแล้วเปิดใจ คุณยังมีโลกอีก 1 ใบ ที่รอให้คุณค้นหาอีกเยอะเลย" เราจะไม่เหงาและก้าวไปด้วยกัน..นะ.. :)

ปล.หนทางจะยาวไกลแค่ไหนไม่สำคัญเท่าเรากำลังเดินไปกับใคร